ณ ตาล

...............

เอนทรี่นี้จะเขียน
บทความครั้งแรกของชีวิต -..-
ด้วยความที่สมองมีรอยยักอันน้อยนิด
ก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน
ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่บทความคืออะไร
แต่ก็เขียนมันจนจบ ไม่ต่างจากการเขียนเอนทรี่เลย ให้ตายสิ!

บทความที่จะกล่าวถึงนี้
ใช้ในการสมัครเข้าร่วมโครงการ
สุขแท้แม้ฟอกไต ของศูนย์ศิลปะธรรมชาติ
"เด็กรักป่า"


แล้วเราจะเอามาลงเพื่อ...!
คำตอบง่ายๆเลยก็คือ
ไม่มีอะไรเอาลงบล๊อก
บ้างทีนี่อาจเป็นเอนทรี่ที่มีสาระที่สุด
เท่าที่เคยอัพมาของชีวิต!!!

....................

ในทุกข์เราเห็นสุขอะไรบ้าง

          หากเปรียบทุกข์ดังเช่นพายุที่แสนโหดร้าย
                 ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ ช่วงวันและเวลาเเหล่านั้นช่างโหดร้าย ท้องฟ้าที่มืดหม่นกับสายฝนที่สาดเทลงมาบดบังเส้นทางเบื้องหน้า ฉันได้แต่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม นอนหนาวสั่นด้วยความกลัวกับเสียงกรีดร้องของท้องฟ้า ไม่นานนักก็หลับไหล ดำดิ่ง สู่ความืดมิด ว่างเปล่า และไร้จุดหมาย
                      ในขณะที่ผู้คนเอาแต่โหยหาความสุข ใครกันบ้างเล่าที่มีความทุกข์ ลองกลุ่มชนที่เคลื่อนไหวเดินกันตามท้องถนน
ในใจของพวกเขาแต่ละคนกำลังคิดหาวิธีการที่จะทำให้มีความสุขกับชีวิตที่กำลังหมุนไปตามกระแสโลก แต่ในเวลาเหล่านั้นมีกี่คนบ้างเล่าที่นอนจมกับความทุกข์ ไม่เคยได้สูดดมกลิ่นอายของความสุข ในความทุกข์ที่เรามองไม่เห็นอะไร อยู่กับตัวเองและเหตุผลต่างๆนานาที่จะคิดขึ้นมาได้ แต่ในช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานและแสนเจ็บปวด เราจะเห็นมือของใครสักคน เข้ามากุมมือเราไว้ ดึงเราให้ลุกขึ้นสู้และอ้อมแขนที่จะคอยพยุงให้เราเดินต่อไปโดยไม่ล้ม หรือบางครั้งไม่มีคนที่จะคอยพยุงให้เราลุกขึ้น แทนที่เราจะนั่งจมปลักอยู่ตรงนั้น ทำไมเราไม่ลุกขึ้นมา ใช้สองมือที่มีพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ใช้สองเท้าที่มีเดินต่อไปข้างหน้า ไม่ไหวหวั่นกับสิ่งต่างๆที่จะผ่านเข้ามาในชีวิต เรียนรู้ที่จะเข้าใจและมีชีวิตอยู่กับมันให้ได้ 
            ฉะนั้นอย่าได้หวั่นไหว จงต่อสู้กับอุปสรรคของชีวิต ขวากหนามที่ทิ่มแทงเข้ามา คิดซะว่าอีกไม่นานมันก็จะจากไปทิ้งไว้ที่เศษซากความปวดร้าวที่แสนสวยงามเป็นกำลังใจให้เราสู้ในวันพรุ่งนี้ที่กำลังจะมาถึง

หากเปรียบสุขดังเช่นของฝากจากพายุ
                  เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เปิดม่านตารับอณูแสงแดดแสนอบอุ่นในยามเช้า เมฆสีขาวที่ลอยอยู่กลางฟากฟ้าสีคราม รับกลิ่นไอดินที่ชุ่มชื้น ฟังเสียงใบไม้ที่พริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนๆ มองดูดอกไม้หลากสีที่แข่งกันเบ่งบานอวดความงามนอกหน้าต่าง ฉันมองเหม่อออกไปไกล พลางคิดในใจว่า "นี่นะหรือคือสิ่งที่พายุได้ทิ้งเอาไว้"

1 หน้ากระดาษ A4 ที่เขียนมานี่น้อยไปไหมน่ะ -o-
รู้สึกมันวกไปวกมา อ่านแล้วชวนมีทุกข์ -..-
555+

ปิดท้ายทอยด้วยภาพถ่ายเก่าๆที่เอามาเล่าใหม่